Abbott Diabetes Care - Glukometr Xido Neo

Trudne przeżycia w dzieciństwie zwiększają ryzyko cukrzycy typu 1.

Dzieci, które przed ukończeniem 14 lat przeżyły wydarzenie wywołujące silny stres,  jak np. śmierć lub choroba bliskiej osoby, rozwód lub separacja rodziców, konflikty w rodzinie, a nawet przyjście na świat drugiego dziecka, mają trzykrotnie wyższe ryzyko zachorowania na cukrzycę typu 1. w porównaniu z rówieśnikami – wynika z pracy opublikowanej w piśmie „Diabetologia”. 

Naukowcy podejrzewają, że do wystąpienia cukrzycy typu 1. przyczyniają się zarówno predyspozycje genetyczne, jak i czynniki środowiskowe, wśród których wymienia się: infekcje wirusowe, rodzaj diety stosowanej w pierwszych latach życia dziecka, jego masa urodzeniowa i sposób przybierania na wadze, jak również stres psychiczny. Faktem jest, że liczba nowych zachorowań na ten typ cukrzycy rośnie w większości krajów świata, dlatego badania koncentrują się głównie na określeniu czynników środowiskowych, które mogą za to odpowiadać. 

Naukowcy spod kierunkiem Marii Nygren z Uniwersytetu w Linkoeping w Szwecji  przeanalizowali dane zebrane w ramach badania o akronimie ABIS (All Babies In Southeast Sweden) wśród dzieci, które urodziły się w Szwecji w okresie od 1 października 1997 r. a 30 września 1999 r.  Gdy dzieci były w wieku 2-3 lat, 5-6 lat, 8 lat oraz 10-13 lat, ich rodzice wypełniali ankiety dotyczące ciężkich wydarzeń i związanego z tym stresu psychicznego, na jaki narażona była rodzina. Do końcowej analizy zaklasyfikowano ok. 10,5 tys. dzieci, których rodzice wzięli udział w co najmniej jednej ankiecie. W kolejnych latach cukrzycę typu 1. zdiagnozowano u 58 dzieci.

W analizie uwzględniono dziedziczne predyspozycje do cukrzycy typu 1. oraz wiek włączenia dziecka do badania. Okazało się, że dzieci, które przeżyły stresujące wydarzenie miały trzykrotnie wyższe ryzyko zachorowania na cukrzycę typu 1. w porównaniu z rówieśnikami, które nie miały podobnych doświadczeń. Wyniki praktycznie nie uległy zmianie, gdy naukowcy wzięli pod uwagę również dziedziczne predyspozycje do cukrzycy typu 2., urodzeniową masę dziecka w stosunku do wieku ciążowego, poziom wykształcenia rodziców oraz to, czy matka pracowała na co najmniej pół etatu przed przyjściem dziecka na świat. Gdy w modelu uwzględniono wskaźnik masy ciała (BMI) dziecka, stresujące wydarzenia zwiększały ryzyko zachorowania na cukrzycę typu 1. pięciokrotnie. 

Zdaniem autorów pracy jest to pierwsze prospektywne badanie, które wskazuje, że silny stres psychiczny w pierwszych 14 latach życia może być czynnikiem ryzyka cukrzycy typu 1. Wymaga to jednak potwierdzenia w przyszłości.

Wpływ trudnych doświadczeń w dzieciństwie na rozwój cukrzycy typu 1., jak oceniają naukowcy, można  porównać do wpływu takich środowiskowych czynników ryzyka, jak urodzeniowa masa ciała dziecka, sposób żywienia dziecka oraz infekcje enterowirusami.

Jak podejrzewają, przewlekły silny stres może rozregulowywać układ immunologiczny, czego konsekwencją jest atak komórek odporności na komórki beta trzustki i rozwój cukrzycy typu 1. Stres zwiększa też zapotrzebowanie na insulinę, a to wiąże się z większą presją, jakiej podlegają komórki beta i również może przyczyniać się do ich uszkodzenia. 

Najnowsze badanie potwierdziło zarazem, że największe znaczenie mają genetyczne predyspozycje do cukrzycy typu 1. W badanej populacji, dzieci, których krewny pierwszego stopnia miał cukrzycę typu 1. były na nią narażone 12-krotnie bardziej, niż dzieci nie posiadające w rodzinie osoby z tym schorzeniem.   

Źródła: serwis Science Daily, abstrakt Maria Nygren et al. Experience of a serious life event increases the risk for childhood type 1 diabetes: the ABIS population-based prospective cohort study. Diabetologia, April 2015

Treści przeznaczone dla pracowników służby zdrowia. Informacje zawarte w Serwisie mają charakter wyłącznie informacyjny. Autorzy, konsultanci, jak i wydawcy serwisu dołożyli wszelkich starań, aby informacje, zawarte w tym serwisie zostały rzetelnie podane. Treści zawarte w serwisie nie zastępują decyzji terapeutycznych. Wszelkie decyzje dotyczące stosowania terapii należą wyłącznie do lekarza prowadzącego.
 

Jestem lekarzem/pielęgniarką i jestem już zarejestrowany w serwisie

Jestem lekarzem/pielęgniarką i chcę zarejestrować się w serwisie i zapisać na newsletter

Jestem pacjentem

 

Powrót na górę