Abbott Diabetes Care - Glukometr Xido Neo

(Nie)słodkie dojrzewanie

Kiedy rodzice małych diabetyków opowiadają o trudnościach wynikających z leczenia małych dzieci, rodzice tych starszych kwitują to stwierdzeniem: to jeszcze nic, zobaczycie, jak to jest z cukrzycą w okresie dojrzewania. Bo nastolatek z cukrzycą to temat, który budzi wiele obaw. Młodzi diabetycy potrzebują pomocy rodziców, ale i lekarzy, aby dorosnąć z cukrzycą i dorosnąć do cukrzycy.


Wiadomo, że okres dorastania jest dla większości młodych ludzi czasem trudnym i nawet bez cukrzycy generuje wiele problemów. Jeśli dodamy do tego chorobę przewlekłą, szczególnie tak wymagającą, sytuacja komplikuje się tym bardziej. Jednak sprowadzenie problemu młodych diabetyków do sławetnego buntu nastolatków jest dużym uproszczeniem. Trzeba pamiętać, że dojrzewanie z cukrzycą to zadanie dla całej rodziny. 

We własnej sprawie
Cukrzyca ma ogromny wpływ na funkcjonowanie nastoletnich pacjentów. Liczne badania potwierdzają, że młodzi diabetycy często się nie akceptują, mają niską samoocenę, mniejszą pewność siebie, brak wiary w osiągnięcie zamierzeń, obniżony nastrój. Często towarzyszy im lęk, a także są bardziej niż ich zdrowi rówieśnicy związani z rodziną. W ciekawym, choć nieco odmiennym świetle temat psychologii nastolatka z cukrzycą ukazało badanie przeprowadzone w Niemczech pod koniec lat 90. ubiegłego wieku, w którym autorki przez 4 lata obserwowały grupę nastolatków z cukrzycą i grupę ich zdrowych rówieśników. Młodzież chora na cukrzycę wypadała lepiej na skalach samooceny, niż młodzież zdrowa, zgłaszając mniej problemów, mniej objawów psychopatologicznych i bardziej identyfikując się z pożądanymi społecznie modelami zachowań.

Badania prospektywne wykazały natomiast, że grupa chorych charakteryzowała się zdecydowanymi opóźnieniami w rozwoju psychospołecznym, zwłaszcza pod względem osiągania niezależności od rodziców i nawiązywania kontaktów z rówieśnikami oraz przywiązywała mniejszą wagę do osiągania tych celów w przyszłości. Ta ciekawa obserwacja może mieć swoje uzasadnienie w systemie edukacji diabetologicznej młodych osób. Często zdarza się tak, że młodzi ludzie, którzy zachorowali na cukrzycę we wczesnym dzieciństwie i w pierwszym okresie swojej choroby byli pod całkowitą opieką rodziców, nie odczuwają potrzeby, albo wręcz nie mają możliwości, by stopniowo samemu przejmować kontrolę nad cukrzycą.

Mieszkający z rodzicami nastolatek potrafi oczywiście zmierzyć sobie cukier i podać insulinę, ale często kontrola choroby ogranicza się tylko do tego. Posiłki przygotowują rodzice, dbając by były one odpowiednio zbilansowane i w odpowiedniej ilości, a zdarza się i tak, że to oni wstają w nocy, by zmierzyć nastoletniemu dziecku cukier podczas snu. Podobnie na wizycie w poradni diabetologicznej lekarz rozmawia z rodzicem, a młody pacjent jest biernym słuchaczem, choć temat rozmowy dotyczy jego zdrowia i leczenia. Czy paradoks tej sytuacji tkwi w nadopiekuńczości rodziców? Po części pewnie tak. Ale to również wynik tego, że lekarze często wolą „załatwić sprawę” z rodzicem, nie wchodząc w problematyczne dyskusje z nastolatkiem. Tymczasem, w szczególności w okresie dojrzewania, nie da się oderwać cukrzycy od życia młodego człowieka oraz od jego emocji. 

Dynamika zmian
Dojrzewanie to czas ogromnej przebudowy organizmu. Do głosu dochodzą hormony płciowe, które mają bardzo duży wpływ na glikemie. Generalnie, u każdego nastolatka znacząco wzrasta zapotrzebowania na insulinę – pojawia się zjawisko insulinooporności hormonalnej. Do tego dochodzi intensywnie rosnący i zmieniający się organizm oraz charakterystyczny dla tego wieku bardzo nasilony, a wręcz nieposkromiony apetyt. U nastolatka w okresie dojrzewania, zapotrzebowanie na insulinę rzędu 100 jednostek na dobę nie jest niczym niespotykanym. Ale bywa trudne do zaakceptowania, bo jeszcze niedawno wystarczała mu 1/3 tej dawki. Dojrzewanie wymaga zatem zmiany dotychczasowych przyzwyczajeń w zakresie leczenia oraz samego myślenia o chorobie. W tym czasie utrzymanie normoglikemii jest szczególnie trudne. A to prowadzi często do konfliktów rodzinnych – rodzice nie rozumiejąc praw okresu dojrzewania, oskarżają swoje dziecko o brak starań o dobre cukry, o podjadanie słodyczy, o unikanie wysiłku fizycznego itp. A młody człowiek, który sam nie do końca rozumie swoje zmieniające się ciało, taki któremu się czasami nie chce, a nasilony apetyt powoduje, że mógłby jeść bez przerwy, ma poczucie winy i niesprawiedliwości, że właśnie jego to spotkało. Ani jedno, ani drugie nie motywuje do tego, by podejmować wysiłek leczenia. 

Droga do akcpetacji
Leczenie cukrzycy od strony technicznej – mierzenie poziomu cukru we krwi, podawanie insuliny –  nie sprawiają młodym osobom żadnych problemów. Nieco gorzej bywa z podejmowaniem decyzji terapeutycznych – jak postąpić przy danej glikemii, kiedy zamierzam zjeść taki oto posiłek, a następnie mam w planach aktywność fizyczną? Do odpowiedzi na takie pytania i nauczenia się swojego organizmu dochodzi się metodą prób i błędów, ale jeśli młody człowiek będzie miał szansę próbować, nauczy się „obsługi” swojej cukrzycy. Ważne, by rodzice mu tę szansę dali, ufając, że i bez ich pomocy sobie poradzi. Wydaje się, że najtrudniejszą kwestią pozostaje zaakceptowanie faktu, że jest się chorym, czyli ma się pewne obowiązki i ograniczenia.

Młodzież z założenia odrzuca ograniczenia, chce mieć poczucie totalnej wolności, a diabetycy – nawet ci kontestujący chorobę – podświadomie wiedzą, że do końca wolni nie są. Zaakceptowanie własnych ograniczeń, zrozumienie, że każdy człowiek ma pewne bariery, niekoniecznie w postaci cukrzycy, oraz przejęcie odpowiedzialności za swoje zdrowie, to ostatnie kroki na drodze dojrzewania z cukrzycą. Zwykle są one stawiane znacznie później, niż w wieku 18 lat, kiedy teoretycznie wkraczamy w dorosłość.

Informacje zawarte na niniejszej stronie www.xidoneo.pl nie stanowią porady lekarskiej, która może być udzielona wyłącznie przez lekarza. Pomimo iż Abbott Diabetes Care dokłada wszelkich starań, aby w zamieszczonych materiałach nie pojawiły się żadne informacje, opinie ani oświadczenia, które mogą wprowadzać w błąd, podkreślamy, że informacje zawarte w zamieszczonych na niniejszej stronie www.xidoneo.pl materiałach, stanowią streszczenie niezależnych ocen i opinii autorów oraz osób z nimi współpracujących. Zważywszy na powyższe, Abbott Diabetes Care nie bierze żadnej odpowiedzialności za skutki jakichkolwiek niedokładnych lub wprowadzających w błąd informacji lub oświadczeń. Abbott Diabetes Care nie zatwierdza również zawartości ani nie zachęca do zastosowania jakiegokolwiek produktu leczniczego, ani wyrobu medycznego w sposób wykraczający poza bieżące zastosowanie objęte rejestracją na jakimkolwiek terytorium.
Szczegółowe informacje dotyczące produktów leczniczych lub wyrobów medycznych omawianych w przedmiotowych materiałach znajdują się odpowiednio w Charakterystyce Produktu Leczniczego lub Instrukcji Użytkowania dostarczonych wraz z produktem leczniczym lub wyrobem medycznym. Charakterystyka produktu leczniczego oraz Instrukcja Użytkowania zawierają wskazania, przeciwwskazania, skutki uboczne, zalecane procedury, ostrzeżenia oraz środki ostrożności.

ADC/www/p/nsd/online/17

Zapisz się na newsletter

 

  • Cukrzyca podstawy

    Jakie są objawy cukrzycy, czym różni się typ 1 od typu 2 i kto jest na nią najbardziej narażony?

    Pobierz

  • Miejsca podawania insuliny

    Najwygodniej w brzuch. O tym wie każdy diabetyk. Ale podawanie insuliny tylko w brzuch jest błędem! Dlaczego i jakie mamy alternatywy? Spójrz na załączone rysunki! 

    Pobierz

Powrót na górę